29 Νοε 2009

Καληνύχτα

Ερμηνεία: Διονύσης Θεοδόσης
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Σύνθεση: Γιάννης Σπανός




Τι θα γίνει με σένα και μένα μη ρωτάς
όταν με φιλάς θα γίνουν όλα ονειροπόλα
κι είναι ανοιχτός λογαριασμός αυτός
για μας, θα γίνουν όλα.


Μια ώρα φτάνει για να πεις
αυτά που λέει η νύχτα
σε χρόνο απλό της αστραπής,
καληνύχτα.


Τι θα γίνει με σένα και μένα
μη μου λες όταν πάλι καις
θα γίνουμε ένα κεριά καμένα
γιατί και οι δυο μας βάλαμε άλλες πυρκαγιές
θα γίνουμε ένα.


Μια ώρα φτάνει για να πεις
αυτά που λέει η νύχτα
σε χρόνο απλό της αστραπής,
καληνύχτα.

18 Νοε 2009

A Red, Red Rose

O, my Luve’s like a red, red rose,
That’s newly sprung in June.
O, my Luve’s like a melodie
That’s sweetly play
’d in tune.

As fair as thou, my bonnie lass,

So deep in luve am I;
And I will love thee still, my dear,

Till a’ the seas gang dry.


Till a’ the seas gang dry, my dear,
And the rocks melt wi’ the sun:
I will love thess till, my dear,
While the sands o’ life shall run.

And fare thee well, my only luve!
And fare thee weel, a while!
And I will come again, my luve,
Tho’ it ware ten thousand mile.

Robert Burns

4 Νοε 2009

Let's get physical

Αν κάποιος μου έλεγε, πριν ένα χρόνο, ότι θα είχα στερητικό σύνδρομο εξαιτίας της έλλειψης γυμναστικής, σίγουρα θα τον έλεγα τρελό (το λιγότερο).
Στο σχολείο ήταν η ώρα του τρίπτυχου καφές-τσιγάρο-γκομένισμα και αργότερα ήταν απλώς ανύπαρκτη στη ζωή μου.
Όμως τα χρόνια περνάνε, τα αποτελέσματα της κακής διατροφής, της καθιστικής ζωής άρχισαν να γίνονται ορατά (8-15 ώρες σε μια καρέκλα) και της σύντομης περιπέτειας με έκαναν να σκεφτώ ότι τα ψέματα τελείωσαν. Είτε θα άρχιζα γυμναστήριο είτε θα έπρεπε να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι η περηφέρειά μου θα συναγωνιζόταν επάξια εκείνη της Πελοποννήσου (με πολλές προοπτικές να κερδίσω εγώ!).
Ο πρώτος μήνας ήταν πραγματικά ένα βασανιστήριο αλλά, επειδή για μια φορά το πείσμα μου ήταν για καλό, άντεξα. Μετά όλα ήταν εύκολα. Σε έξι μήνες, εκεί που δεν μπορούσα να σηκώσω μια σακούλα με δύο γάλατα και ένα κιλό φέτα, σήκωνα 5άρια στους αλτήρες και 15άρια στις τροχαλίες, τα 2 χιλιομετράκια την ημέρα ήταν παιχνιδάκι, επίσης έχανα πανηγυρικά τον συναγωνισμό με την Πελοπόννησο (χα!) και 3 από τα περιττά κιλάκια μου, αλλά το σημαντικότερο ήταν η ψυχολογική μου ανάταση!



Ένιωθα ζωντανή μετά από πολύ καιρό. Σε αντίθεση με το παρελθόν που σωριαζόμουν σε έναν καναπέ, γύριζα σπίτι επτά το απόγευμα με όρεξη και κουράγιο, να μαγειρέψω, να βάλω πλυντήριο, να σιδερώσω (μιλάμε για τον απόλυτο εφιάλτη μου) και -πριν αρχίσεις τις κακεντρέχιες Καμηλιέρη- ναι, να κάνω και σεξ! Μιλάμε για τέτοια διαύγεια που μέχρι και πέντε-έξι παραπεταμένα βιβλία επιτέλους τα τελείωσα.
Το δοκιμαστικό εξάμηνο τελείωσε, αλλά από τότε τα οικονομικά ήταν (και είναι) τραγικά και κάποιες άλλες καταστάσεις δεν με άφησαν να συνεχίσω. Και τότε πήρα μια γεύση του πως είναι να είσαι σε στέρηση. Κάθε μέρα και χειρότερη, πάει το κέφι μου, πάνε τα χιλιόμετρα, πάει η γράμμωση στο πόδι, πάνε όλα (σνιφ).
Η εξάμηνη δυστυχία τελείωσε όμως το περασμένο Σάββατο...
Έχετε δει, πως κάνουν, τα πιτσιρίκια όταν τους δίνει κάποιος γλυκά και παιχνίδια; Κάπως έτσι είμαι κι εγώ αυτές ημέρες (βλέπε και το κιτρινοπορτοκαλί πραγματάκι που χοροπηδά παρακάτω). Με ένα μόνιμο χαμόγελο σαν χαζοχαρούμενο αφού εκτός ότι επιτέλους συνεχίζω, είναι το ότι το σώμα μου δεν με πονά στο ελάχιστο και επίσης έκανα το πρόγραμμά μου, σαν να μη πέρασε μια μέρα. Όλα τα κιλά, όλα τα σετ. Oh yeah!


<<span class=

Για να τελειώνω, διότι με κυνηγά μια φυσική, μια γεωμετρία και με κρόζει απ' έξω ο υπεύθυνος παραγωγής, γυμναστείτε κάνει καλό. Και αφού κάνει καλό σ' εμένα την μπερδεμένη, σκεφτείτε τι θα κάνε για εσάς που είστε νορμάλ.