22 Φεβ 2010

Reboot, restart, re... whatever

Πάμε πάλι.
Αλλιώτικα αλλά συνάμα ίδια ξανά.
Το παρόν ξεκίνησε ως private (όχι βρε η γνωστή εταιρεία καλλιτεχνικού περιεχομένου...) για λίγους φίλους. Ξεκίνησε με άλλον αέρα, κέφι, σκέψεις και διάθεση. Στη σύντομη πορεία άλλαξαν πολλά και ατόνησε. Τώρα ήρθε η ώρα να βγει από το καβούκι του (μαζί κι εγώ υποθέτω).
Δεν ξέρω τι μορφή θα πάρει αυτό το νέο ταξίδι, αλλά ξεκίνησε και όπου βγάλει.
Από τις παλιές αναρτήσεις (δεν ήταν και πολλές έτσι κι αλλιώς) κράτησα τις «ανώδυνες», τις καλές στιγμές. Τις υπόλοιπες τις κρατώ για εμένα και ευχαριστώ πολύ τους φίλους που με κράτησαν ψυχικά υγιή εκείνη την εποχή.
Για τους -τυχόν- νέους φίλους, αλλά και τους παλιούς που χαθήκαμε (εγώ φταίω η μουλάρα το ξέρω) παραθέτω ένα κομμάτι εκείνης της πρώτης ανάρτησης ως μια μικρή «επεξήγηση» του τίτλου του ιστολογίου.
Ο τίτλος «Εγωκεντρικά...» μπήκε ως πείραγμα και ίσως (ίσως είπα μη το δέσεις κιόλας) ως επιβεβαίωση πάνω σε μια συζήτηση που είχα πριν λίγο καιρό. Δεν ξέρω αν το πρόσωπο που είχα τη συζήτηση έχει χάρισμα στο να «διαβάζει» τους άλλους ή εγώ ανοίχτηκα περισσότερο απ' όσο συνηθίζω, αλλά νομίζω ότι είναι εκπληκτικό και συνάμα λίγο τρομακτικό, όταν κάποιος που ουσιαστικά δεν σε ξέρει στο ελάχιστο, μπορεί να «δει» μέσα σου πράγματα τα οποία άνθρωποι που σε ξέρουν χρόνια, ουσιαστικά δεν έχουν πάρει μυρουδιά.
Ξέρω ότι σας έχω πρήξει με τα άνοιξε-κλείσε των μπλογκ μου, αλλά θα μου το συγχωρήσετε της μπερδεμένης; Τελευταία φορά το κάνω, σας το ορκίζομαι!
Image Hosted by ImageShack.us