10 Μαρ 2010

scripta manet

Γράφεις και σβήνεις.
Δεν ξέρεις ότι τα γραπτά μένουν;
Μένουν στα μάτια όσων τα έχουν δει.
Μένουν στο μυαλό όσων τα έχουν δει.

Γράφεις και σβήνεις.
Κρύβεσαι πίσω από την τυχαιότητα.
Κρύβεσαι πίσω από το ίσως.
Κρύβεσαι πίσω από την αυτοδιάθεσή σου.

Γράφεις και σβήνεις.
Μετανιώνεις για την στιγμιαία αδυναμία σου;
Μετανιώνεις για την επαναλαμβανόμενη αδυναμία σου;
Σε τρομάζει που βλέπεις το μαύρο μέσα σου;

Γράφεις και σβήνεις.
Δε ξέρεις ότι τα γραπτά μένουν;
Μένουν στην ψυχή όσων τα έχουν πονέσει.
Μένουν στην ψυχή όσων έχεις πονέσει.
Μένουν στη δική σου ψυχή.

Από εκεί δεν μπορείς να τα σβήσεις.



Αυτό γράφτηκε πριν λίγο καιρό, στο FB, ως κάποιου είδους «μήνυμα» (προς εμένα μάλλον κυρίως). Δεν είναι απόπειρα «τέχνης» εξηγούμαι. Απλά το μεταφέρω εδώ να υπάρχει στα κιτάπια μου :p