20 Ιουν 2010

Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ

Το είχα δει πριν μερικούς μήνες στη Raffinata και ακόμα αισθάνομαι το ίδιο...

«Πάει πολύς καιρός που δεν γράφω. Έχω περάσει μήνες που δεν ζω, και εξακολουθώ να υπάρχω, ανάμεσα στο γραφείο και τη φυσιολογία, σε μια εσωτερική στασιμότητα του σκέφτομαι και του αισθάνομαι. Αυτό, δυστυχώς, δεν δίνει ανάπαυση: μέσα στη σήψη υπάρχει ζύμωση.
Πάει πολύς καιρός που όχι μόνο δεν γράφω αλλά ούτε και υπάρχω. Νομίζω πως μόλις και μετά βίας ονειρεύομαι. Οι δρόμοι είναι δρόμοι για μένα. Κάνω τη δουλειά του γραφείου, συγκεντρώνοντας σ' αυτήν όλη μου την προσοχή, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν διασπώμαι: πίσω από αυτήν κοιμάμαι αντί να στοχάζομαι, γιατί είμαι πάντα άλλος πίσω από τη δουλειά.
Πάει πολύς καιρός που δεν υπάρχω. Είμαι απολύτως γαλήνιος. Κανείς δεν με ξεχωρίζει από αυτόν που είμαι. Αισθάνθηκα τώρα πως αναπνέω σαν να είχα κάνει κάτι καινούργιο ή καθυστερημένο. Αρχίζω να έχω συνείδηση του ότι έχω συνείδηση. Ίσως αύριο θα ξυπνήσω για μένα τον ίδιο και θα ξαναπιάσω το νήμα της ύπαρξής μου. Δεν ξέρω αν μ' αυτό θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχής. Δεν ξέρω τίποτα. Περαστικός σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω ότι, πάνω στην πλαγιά του Καστέλο, ο ήλιος που δύει από την αντίθετη μεριά έχει ανάψει φωτιές σε δεκάδες παράθυρα, σ' ένα φανοστάτη ψηλό που καίει με παγερή φωτιά. Γύρω από αυτά τα μάτια με τις σκληρές φλόγες όλη η πλαγιά έχει τη γλύκα του σούρουπου. Μπορώ τουλάχιστον να αισθάνομαι λυπημένος και να έχω συνείδηση ότι με τη θλίψη μου διασταυρωθήκαμε μόλις -το είδα με την ακοή- ο ξαφνικός ήχος του τραμ που περνάει, οι φωνές των νεαρών περαστικών που μιλούν, ο ξεχασμένος ψίθυρος της ζωντανής πόλης.

Πάει πολύς καιρός που δεν είμαι εγώ

Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)
Το βιβλίο της ανησυχίας


Δυστυχώς προς το παρόν θα σε απογοητεύσω Μίνα μου. Δεν το έχω...